Pierre en Arthur zijn inmiddels aan boord van de houten driemaster Linden. Het schip die ons toerskiërs al een een aantal jaren eind april en begin mei naar de spitse bergen boven het ijzige water brengt. Inplaats Martijn is Arthur dit keer mee. Via Lolo worden groepjes van 12 avonturiers door dit prachtige landschap gegidst. Ook de flamboyante topkok Lucas is meegenomen om extra culinair voor hen te koken. Wat een weelde!
Wat een fraaie tocht om mee af te kunnen sluiten. De vier toerskiërs ontmoette Damien vlakbij Aosta om hun zesdaagse tocht aan te lopen naar de Benevolo. Sneeuwval, maar vooral ook hardnekkige mist maakte deze eerste dagen uitdagend waardoor er aan touw genavigeerd moest worden en tijdens de afdaling een takel uit een gletsjerspleet nodig was. Op de derde dag koos Damien ervoor niet de lange doorsteek te ski naar Pont te maken, maar terug te gaan naar het dal en de auto te nemen. Na de klim naar de rifugio VE maakte ze nog wel een tochtje om te profiteren van de verse sneeuw met zicht. Woensdag beklommen ze de Paradiso zelf met diep onder hen een zee van wolken en in bijna totale rust. De doorstreek naar de Pontèse en later naar Lillaz was uitdagend. De stijgvellen van Pieter wilde niet meer plakken, maar na een lange dag, halverwege de middag kwamen ze toch op hun eindbestemming aan.
Damien ontmoette Pieter, Bart-Jan, Annelotte en Koos in Bonneval sur Arc. Boudewijn was al ter plaatse, maar moest door omstandigheden met spoed naar huis. Wat ontzettend balen was want hij had hard getraind voor deze tocht. Met vooral voldoende water in de buidel en een zonnehoed op trokken ze via Pointes des Arpettes naar de Evettes hut. Een lange etappe met veel hoogtemeters volgde via de drie gletsjers du Méan, du Mulinet en des sources de l'Arc naar de Carro hut. De dag erop maakte ze de oversteek via de Gand Rousse naar de Prariond waar ze drie nachten bleven. En niet voor niks, want dit is een plek met tal van opties op de grens met de Italiaanse Paradiso. En het is bovenal een fijn onderkomen. Op dag zes trokken ze terug via de col de l'Iséran om via een lastig te bereiken passage veilig terug te keren in Bonneval.
Clément gidste onze zwaarste klassieker. Ze startte de tocht in tegenovergestelde richting via de intensieve klim naar de Dôme du Monetier en refuge du Glacier Blanc. De dag erna trokken ze verder via de Pointe Louise naar de refuge Ecrins. Ralph kreeg de kans om alleen met Clèm op dag drie de Roche Faurio te beklimmen. José en Jurriaan genoten van een rustdag. Dag vier klommen ze naar de technische Emile Pic om via de noordflank af te dalen en vervolgens naar de Adèle Planchard te klimmen. Omdat de sneeuw door het warme weer op de noordhellingen hard bleef werd van het plan afgeweken om via brèche de la Meije de tocht op dag zes te finishen. Daarvoor in de plaats gingen ze naar de Pavé en de col du Chamois naar Villar d'Arène. Ook mooi!
Bart en Friso gingen een lang weekend met Manu op stap. Niet vanuit Courmayeur zoals het oorspronkelijke doel, maar la Grave. Hier zouden ze na een dag opwarmen in de couloirs van het skigebied de Tour de la Meije gaan doen. Een technische toerskitocht waarbij je continu boven de 2800m hoogte blijft. Maar de mistral (windkracht 9) en met windstoten dik boven de 100 km/u zorgde dat ze na een overnachting in de la Selle hut hun tocht staakte vlak onder de brèche du Râteau. Met een lange afdaling langs de torrent du Diable bereikte ze het dal om de volgende dag een mooie uitdagende helling op te zoeken in de Cerces. Iets beschut van de nog steeds bulderende wind, maar wat een run! Met zijn drieën op een compleet verlaten berg en prima sneeuw!
Damien en Arthur zwaaide de privé groep uit in Tromsø en het volgende groepje kwam er al weer aan. De regen ging die dag ook over naar dwarrelende sneeuw. Wat een beetje afkoeling wel niet doet. Damien vertrok richting Kvaløya en Arthur ging de zeilboot op om naar de Lyngen te koersen.
Een prachtig huis met sauna aan de oever van het brede fjord was het basiskamp voor de eerste drie dagen. De skibergen lagen allemaal in handbereik. Verse sneeuw skiede heerlijk, maar daardoor was er ook weinig zicht om het schitterende landschap in je te kunnen opnemen. Maar met de juiste timing brak de zon door de wolken en openbaarde de twee eilanden zich aan hun voeten. Op Senja zelf werd de tweede helft van de week dan ook volop genoten van de ruige pieken en de heerlijke hellingen met mooie sneeuw. Toch jammer dat een zevendaagse week zoals deze zo omvliegt.
Arthur en Damien gidste een grote vriendenclub, the happy full 8. Na het noorderlicht op zaterdagavond werd de stijf geworden nek op zondag losgelopen tijdens een leuke dagtoer landinwaarts van Tromsø. De dag erop reden ze via Kvaloya om de oversteek naar Senja te maken. Hier bood een zonnetje een geweldig uitzicht over de woeste kust vol klippen en het donkerblauwe water. De vierde dag kwam de storm, en niet zo'n beetje ook. Een relatief hoge temperatuur bracht dikke regendruppels aan de kust, maar iets landinwaarts kon toch wat getoerd worden. Met zuidwester op was het toch echt nog twee dagen Noors genieten. De vrijdag was echter voor deze mannen te boos. En bleven ze hun pijp roken in het vissersdorp, dicht bij het vuur van de waard uiteraard.
De toerskiërs verzamelde in ons vaste hotelletje in Cesana om op zondag de benen en skills te testen. Alain nam de groep mee naar Montgenèvre waar 30cm verse sneeuw die nacht was gevallen. Op maandagochtend vertrokken ze vanuit Névache. Vandaag een grand beau! Kan niet beter. Hier is wel minder vers gevallen, maar toch worden er boven de Buffere wat poederbochten getrokken. Dinsdag trokken ze verder naar de Chardonnet, gedomineerd door enorme rotsformaties. Woensdag mist en veel wind, en daarom via een short-cut naar de Drayères. Donderdag was de dag. De overschrijding van de Thabor. Lang en vermoeiend, maar het uitzicht maakt alles goed. Op vrijdag ten slotte toerde ze uit de Thabor hut om via de col du Vallon terug te skien naar het startpunt van de tocht. Een gekke gewaarwording om de lente in de glijden. Het laatste half uurtje boven het dorp gingen de ski's terug de rugzak op.
Manu gidste de Powder Roadtrip die van start ging in Prali. Rustig, eigenlijk bijna verlaten lag het skigebiedje erbij. En in Italie is het verplicht om ook van de Deut gebruik te maken. Goed eten dus en fijne koffie. Daarna werd over de grens geskied in de hautes Alpes. En dus weer een Powder Roadtrip in onze eigen streek. We hebben dit jaar geluk met veel sneeuw. De vijfde dag werd in la Grave geskied. Al met al een heerlijke freeride week waar amper getoerd werd.
Antoine, een gids buiten ons vaste team, gidste de Skisublime. Een zesdaags programma waar op drie locaties overnacht wordt in één regio. Zeg maar een mini roadtrip. Puy, Pelvoux vanuit l'Argentiere. Daarna de Via Lattea vanuit Cesana en uiteindelijk La Grave vanuit La Grave.
Alain gidste een groepje door des Cerces. Het prachtige bergmassief tussen de Hautes-Alpes en Savoie. Het zesdaagse programma begon in Montgenèvre om te acclimatiseren. Vanaf maandag trokken ze er bepakt op uit om naar de knusse en idyllisch gelegen Buffère en Chardonnet hutten te vellen. Daarna eerst in westelijke richting, de dag erna in noordelijke richting verder om via de Mont Thabor, met tal van mooie skihellingen terug te keren in Nevache. Het weer was redelijk goed , alhoewel ze soms ook wat mist hadden. Sneeuw hadden ze in ieder geval genoeg. Vrijdagmiddag waren ze net op tijd terug want in de nacht zou er een sneeuwstorm overkomen.
Met uitzondering van de eerste dag werd de tocht gedomineerd door een staalblauwe lucht. De eerst dag werd in Lenzerheide warmgeskied. De groep, onder leiding van Manu nam op dag twee de trein naar Bergün waar ze vanaf de top van het kleine skigebied aan de back-side afdaalde en vervolgens naar de Keschhut klommen. De volgende dag volgde ze de charmante route, al skiënd en met de stijgvellen naar de Grialetschhut. Donderdag trokken ze verder om via de Fluelapas uit te komen in Davos. Traditiegetrouw werd geluncht bij Conditorei Weber en namen ze een middagskipas om via de Weisfluhtop een namiddagrun te maken naar het idyllische berghutje Heimeli. Op vrijdag daalde ze op de ski's in alle vroegte naar het dal en namen het treintje naar Arosa. Omdat de freeride omstandigheden niet goed waren kozen ze voor de off-piste afdaling naar Tschiertchen, om vervolgens in Churwalden uit te komen.
Jody, een berggids buiten ons team gidste de Powder Roadtrip. Een concept, lang geleden geïnitieerd door François als mooie toevoeging van onze reizen met een vaste bestemming. Het groepje van zes streek neer in Courmayeur waar ze skiede in het huisgebied, maar ook in La Thuile en de Vallée Blanche. Omdat ze het toeren alles behalve schuwen werd dat ook dagelijks gedaan. En zo konden er toch runs gemaakt worden die deze doorgewinterde klanten nog niet kende. Na dag drie reden ze naar de Via Lattea waar ze in Montgenèvre en Clavière skiede en overnachtte in de Rifugio Mautino. Het was een week met veel lol, lekker eten en lange dagen. En dat ondanks het gebrek aan goede poedersneeuw.
Clément was zoals elk jaar een week met een groepje Nederlandse 'top' splitboarders op pad in de regio rond Briançon. En je begrijpt; er zijn grootse lijnen gereden!
François gidste in de mooie bergen van Lombardije. Er werd getart op de Tonale en later in de week vanuit Bormio met Livigno om de hoek. Er ligt minder sneeuw dan in de Westalpen, maar ondanks dat wat het er toch verraderlijk. Een zwakke tussenlaag, maar ook een oudsneeuwprobleem zorgde ervoor om met terughoudendheid off-piste te gaan. Het weer was ontzettend zonnig en het eten fantastisch, dus er was zeker sprake van een echte vakantie.
Seb was in La Grave een week eerder. En dit was een zeer ingewikkelde met te veel sneeuw. De Lautaret was praktisch de hele week afgesloten door extreem lawinegevaar. En helaas was er ook een heel grote lawine die in la Grave voor een fataal ongeluk met andere skiërs zorgde. La Grave bleef daarna dicht. Er werd alles aan gedaan om er nog wat van te maken. Adaptief werd het programma verlegd en geskied in de bossen van Crévoux, Montgenèvre en Serre Che.
Zo veel sneeuw in de Franse Alpen. Is dit een ouderwetse winter? Het verschil met tien jaar geleden is alleen de sneeuwgrens. Die schommelt nu meer meer dan toen. We durven nu wel bijna te garanderen dat er tot diep in de lente geskied kan worden.
Daarmee willen we je er op attenderen dat er wat plaatsen zijn vrijgekomen bij verschillende reizen. Zo hebben we weer een plekje beschikbaar bij de zes daagse freeride reis Skisublime in de Zuidfranse Alpen. Bij de toerskireizen hebben we een plek beschikbaar bij de Tour de Mont Thabor, ook in week 11. Twee vrije plaatsen bij de fantastische Urner haute route in week 13 en één plek bij Arc & Isère in week 15. Bibi schreef een verslag van haar Urner haute route die ze afgelopen seizoen maakte. Het is te lezen in de recente uitgave van Hoogtelijn.
Alain was in zijn geboortestreek als berggids op pad. En dan zijn we natuurlijk in de Valle d'Aosta. Ons reisprogramma vanuit Courmayeur wat we inmiddels 18 jaar organiseren. Ze hadden prachtige sneeuw, maar soms een aantal dagen ook met mist waardoor vooral de bossen werden opgezocht. De zon scheen wel volop tijdens de Vallée Blanche afdaling naar Chamonix. Want dat is wel een dag dat je juist goed zicht wilt hebben. Niet alleen om de gletsjerspleten te kunnen zien, maar ook de indrukwekkende granieten toppen om je heen.
Wolfgang gidste de Powder Roadtrip. Niet in Oostenrijk, want daar ligt maar weinig sneeuw, maar in de Zuidfranse Alpen. La Grave en Les2Alpes waren prachtig, maar de woensdag werd een domper. Mist en lawinegevaar 4 in Montgenèvre waardoor Wolfgang niet de vrijheid had die hij wilde. En dan ook nog een botsing met een boom waarbij zijn pink brak. Courgage Wolfgang!
Manu had een privégroepje freeriders. Sommige PG- Friends van deze club vrienden kent Martijn al twintig jaar. Ontzettend bijzonder dat we al zo lang skiën met elkaar, maar ook dat ze net zo graag met andere berggidsen uit ons team op pad gaan. En net als Damien en Arthur startte Manu de freeride week in Prali. Daarna een bezoek aan het vlakbij gelegen Via Lattea. De melkweg leek net alsof het opgeschuurd was. Zo luchtig vers dat de brede ski's onvoldoende drijfvermogen hadden. De tweede helft van de week werd geskied in Vars-Risoul en Serre Chevalier waar ook heel lekker was.
Het lijkt op een ouderwetse winter. Met miniaal 1 dump per week. We zijn geluksvogels in de Zuidalpen!
Damien en Arthur gidste twee groepjes van zes freeriders in de Piemonte. Want wat was daar veel sneeuw gevallen en wat is het er buiten het weekend om ongelooflijk rustig. De lariksbossen zijn hier het speelterrein. De hele week bleef de sneeuw geweldig en omdat het überhaupt goed toeven is in dit deel van Italie, werd besloten om ook wat meer te gaan toeren. Want een ding is zeker. Beter je bochten goed verdienen en dan het beste ervoor terugkrijgen, dan tientallen keren in iets minder mooie sneeuw buiten de pistes skiën om met de liften omhoog te gaan. Die magische glans is er dan net vanaf. Nou ja, het is maar niet hoe je dat ziet. Natuurlijk lag de nadruk wel op gebruik maken van de liften, maar wel met slimme klimmetjes extra om die onvergetelijke afdaling te kunnen bereiken.
François trok er op uit met vijf skiërs in land van de reizende zon. Ze troffen elkaar in het fantastische hotel met de idyllische onsen aan de rivier en elke ochtend en avond weer zo'n prachtig gedekte tafel met typisch Japanse gerechten.
Maar we kwamen ook voor de sneeuw. Dit jaar is er een stuk minder sneeuw gevallen dan vorig jaar, maar er de basis is dik genoeg om goed te kunnen skiën. Het was vooral mooi weer waardoor François ook voorstelde om de bergen vanuit het skigebied beter te leren kennen met de stijgvellen, maar niet iedereen was daar even enthousiast over. Goed, er werd veel geskied, veel gelachen en vooral ook genoten van de Japanse cultuur. Het is en blijft een heel bijzondere reis.
Manu, als artiest in het terrein gidste onze zes klanten. Twee skiërs gingen voor het eerst mee en dat was leuk. Welkom bij "the PowderGuides Friends". Voor de vier trouwe gasten was het weer vanouds. Het gebied waar ze neersteken lag voor de hand. De franse Zuidalpen want daar had het flink gesneeuwd en er kwam tijdens de week zelfs nog wat vers bij. We hebben geluk dat de bergen goed wit zijn in onze thuisstreek.
Zowel Wolfgang als Pierre waren een aantal dagen op pad. Wolfgang gaf verfijning van de skitechniek aan Jeroen, Jan-Willem en Esselien in Kaprun (een hoog gebied met wel genoeg sneeuw) en Pierre bracht Beau en Patrick de skills bij in het offpisteskiën en toeren vanuit Chamonix. Het waren een paar geweldige dagen. Geprofiteerd van volop zonneschijn in prima sneeuw.
Clément start dit nieuwe jaar met de freeride cursus vanuit chalet Alpelune in Puy. Zoals we hem kennen maakt hij er tocht altijd een waanzinnige week van. Omdat alle cursisten al vaker een skicursus of reis hebben geboekt, mag het skiniveau hoger dan gebruikelijk en konden dus ook steilere hellingen worden geskied en werd er ook meer op avontuur gegaan.
Zoals de foto laat zien; de noordoost helling van de la Plane. Op donderdag en vrijdag viel er dan vooral veel sneeuw en kon er goed tussen de lariksen worden geskied, want boven de boomgrens werd het gevaarlijk. Vooral door te veel sneeuw in combinatie met de wind. Het was een geslaagde week. Iedereen happy!
Een nieuw jaar en meteen veel verse sneeuw voor de Piemonte. En ook een beetje sneeuw net over de grens in onze les Hautes-Alpes. Dit jaar start bere koud. Lekker om bij het haardvuur te zitten s'avonds. En overdag een koude neus op te doen. Maakt niet uit hoe. Skiënd, wandelend of gewoon op het balkon met een verse kop koffie.
We wensen je een gezond jaar met voldoende geluksmomenten!
